Learning via Subtitling:
Software & Processes for Developing
Language Learning Material based on Film Subtitling
Minerva
Home PageDocument LibraryEvent CalendarUser ForumsWeb LinksSite MapFAQ_MENU_LABEL_LOGIN
30.10.20
  Αναζήτηση
Home PagearrowΜέθοδοι και ΠροσεγγίσειςarrowΗ Χρήση Μετάφρασης στην Αίθουσα Διδασκαλίας Ξένων Γλωσσών

EnglishRomanaSpanishportuguesehungarianΕλληνικά

HOU
CTI
Universitat Autonoma de Barcelona (UAB)
The Transilvania University of Brasov (UTBv)
University of the Algarve (UALG)
Roehampton University
University of Pecs
 

Η Χρήση της Μετάφρασης στη Διδασκαλία Ξένων Γλωσσών Εκτύπωση E-mail

Η επικράτηση της Επικοινωνιακής Προσέγγισης (Communicative Approach) από το 1980 (cf. Howatt, 1984) οδήγησε, εκτός των άλλων και στην σχεδόν απαγόρευση της χρήσης της μητρικής γλώσσας στην αίθουσα διδασκαλίας. Η μετάφραση, που χρησιμοποιήθηκε υπέρ το δέον στην διδασκαλία και υπερεκτιμήθηκε στην εξέταση ξένων γλωσσών, έγινε αντικείμενο αρνητικής κριτικής όσον αφορά τη χρήση της για την διδασκαλία ξένων γλωσσών. 

Για παράδειγμα οι Richards & Rogers (1986) υποστήριξαν ότι η μετάφραση σαν μέθοδος επικεντρώνει την προσοχή στο κείμενο, αποθαρρύνοντας την απευθείας σκέψη στη γλώσσα που διδάσκεται. Η χρήση της όμως αναθεωρήθηκε λόγω της έμφασης που δόθηκε στη χρήση της ως επικοινωνιακή δραστηριότητα διαμεσολάβησης (communicative activity of mediation) (cf. Hatim and Mason, 1997). Επιπλέον η περίληψη της μετάφρασης σε δραστηριότητες για την εκμάθηση ξένων γλωσσών μπορεί να είναι μόνο ευεργετική αφού σύμφωνα με την Hurtado (1999), βοηθά στη γραπτή έκφραση και στην κατανόηση κειμένου, προωθεί τη γλωσσολογική κατάρτιση και την ανάπτυξη πολιτιστικής αντίληψης. 

Στις δραστηριότητες που προτείνονται εδώ, το κείμενο που πρέπει να μεταφραστεί έχει χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν από το παραδοσιακό γραπτό κείμενο που χρησιμοποιείται συνήθως στις ασκήσεις μετάφρασης. Τα στοιχεία που ξεχωρίζουν το οπτικοακουστικό κείμενο συνοψίζονται στα εξής (Σοκόλη, 2000):

·       πρόσληψη της πληροφορίας από δύο κανάλια: οπτικό και ακουστικό

·       σημαντική παρουσία μη λεκτικών στοιχείων

·       συγχρονισμός μεταξύ λεκτικών και μη λεκτικών στοιχείων

·       εμφάνιση στην οθόνη – υλικό που μπορεί να αναπαραχθεί

·       προκαθορισμένη διαδοχή κινούμενων εικόνων – καταγεγραμμένο υλικό

Με τον συνδυασμό του οπτικού και ακουστικού υλικού με τα λεκτικά και μη λεκτικά στοιχεία διαμορφώνονται τα τέσσερα βασικά στοιχεία του οπτικοακουστικού κειμένου: το ακουστικό-λεκτικό (διάλογος), το ακουστικο-μη λεκτικό (ήχοι, μουσική επένδυση), το οπτικό-μη λεκτικό (εικόνα) και το οπτικό-λεκτικό (υπότιτλοι). Οι χωροχρονικές συσχετίσεις των τεσσάρων αυτών στοιχείων φαίνονται στην Εικόνα 1, όπου τα βέλη απεικονίζουν τις υπάρχουσες σχέσεις σε ένα οπτικοακουστικό κείμενο και τα διακεκομμένα βέλη απεικονίζουν τις συσχετίσεις που αποδίδει ο υποτιτλιστής:

 

Εικόνα 1: Συσχετίσεις μεταξύ των βασικών στοιχείων του υποτιτλισμένου οπτικοακουστικού κειμένου (Σοκόλη, 2000)

Η απαίτηση για συγχρονισμό αυτών των τεσσάρων στοιχείων επιβάλλει συγκεκριμένους χρονικούς και χωρικούς περιορισμούς που καθιστούν μια ακριβή, λέξη προς λέξη μετάφραση αδύνατη. Οπότε ο μαθητής/υποτιτλιστής είναι απελευθερωμένος από τη απαίτηση για πιστή μετάφραση  και αναγκάζεται να επικεντρωθεί στα κεντρικά σημεία των διαλόγων που ακούγονται. Επιπλέον, στην περίπτωση οπτικοακουστικών μεταφράσεων, το πλαίσιο (πχ. εκφράσεις των προσώπων και κινήσεις, τόνος ομιλίας ) δεν μπορούν να αγνοηθούν και ο μαθητής πέπει να τις λάβει υπ’ όψιν του κατά τη μετάφραση.
 


Design and Implementation: CTI
To deploy this web portal, certain open source products have been utilized, under the terms of the GNU/GPL.
Please see the detailed copyrights list.
Terms of Use